Bazı Şüpheler ve Cevapları -Birinci Şüphe-
HAKKA DAVET FORUMU
 
*
Hoşgeldiniz, Ziyaretçi.Lütfen giriş yapın veya kayıt olun. 20 Ağustos 2019, 23:12:40


Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz


Sayfa: [1]   Aşağı git


Eğer üye iseniz lütfen üye girişinden giriş yapınız.

Eğer üye değilseniz 10 saniyenizi ayırarak üye olabilirsiniz. 

Dosyaları indirebilmek ve de içerikleri görebilmek için

üye olmanız gerekmektedir.


  Yazdır  
Gönderen Konu: Bazı Şüpheler ve Cevapları -Birinci Şüphe-  (Okunma Sayısı 3479 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.
Alkame
Yönetici
******
Çevrimdışı Çevrimdışı

Mesaj Sayısı: 811


« : 04 Mayıs 2016, 22:53:25 »

BAZI ŞÜPHELER VE CEVAPLARI

Birinci Şüphe:


Tağuta, tağuti sistemlere, ona bağlı olan ve boyun eğenlere Allah-u Teâlâ'nın verdiği küfür sıfatını vermek, bazı insanlara ağır geliyor.

Çünkü gerek bu sistemler ve gerekse onlara bağlı olanlar Allah-u Teâlâ'nın varlığını açıkça inkâr etmemekte hatta namaz ve oruç gibi bazı ibadetlerin yapılmasına izin vermektedirler. Yine asrımızın yesağının bağlısı fertlerden bazıları la ilahe illAllah’ı telaffuz etmekte, namaz, oruç, zekât, hac gibi İslam’ın rükunlarını yerine getirmekte, din adamlarına, dini müesseselere saygı göstermekte, hatta bazıları bu müesseselere yardım etmekte ve çalışmalarına izin vermektedir. İşte bu özellikleri sebebiyle bazı insanlar onlara, Allah’ın verdiği kâfir sıfatını vermekten çekinmektedir.

Onlara şöyle cevap verilir:

Allah-u Teâlâ'nın şeriatini bir kenara atarak yerine beşeri sistemleri koyan, Allah-u Teâlâ'nın kanunlarıyla değil, beşeri kanunlarla hükmeden, bu beşeri kanunları insanlara uygulamaya zorlayan tağutları ve destekçilerini tekfir etmeyen kimseler şüphesiz ne la ilahe illAllah’ın manasını ne de İslam’ın ne demek olduğunu bilmektedir.

Bu, eğer onlar hakkında hüsnü zan yaparsak böyledir. Fakat bu kimselerden kültürlü olanlar ve İslam’ı bildiklerini iddia etmelerine rağmen bu şüpheyi ortaya atanlar hakkında bu hüsnü zannı yapmak mümkün değildir. Onlar hakkında; “la ilahe ilAllah’ın ve İslam’ın gerçek manasını bilmiyorlar” diyemeyiz. Zira onlar böyle sistemlerin, Allah-u Teâlâ'nın hükümlerini değiştiren sistemler olduğunu, Allah-u Teâlâ'nın dininde bunun küfür olduğunu çok iyi bilirler.

Kur’an’ı kerim başından sonuna kadar ve Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem’in sünneti, bu şüphenin batıllığını açıkça ortaya koymuş ve önünü kesmiştir.

İslam davetinin tarihindeki müşriklere karşı yapılan mücadeleler, Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem ve sahabelerinin yirmi üç sene boyunca çektiği zorluk ve meşakkatler, yaptıkları savaş ve cihadlar, müşrikler la ilahe ilAllah’ı sadece dilleriyle telaffuz etsinler diye olmamıştır. Aynı şekilde Kur’an’ı kerim yirmi üç sene boyunca, insanların la ilahe illalah’ı sadece telaffuz etmeleri ve tagutların izin verdiği bir takım ibadetleri yapmaları için emir ve yasaklar bildirmemiştir.

Kureyş’in, Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem'e: “Bir sene sen bizim ilahımıza ibadet et, bir sene de biz senin ilahına ibadet edelim” şeklindeki teklifi ile asrımızın yesağının kullarının söz veya hareketle: “Mescidde Allah-u Teâlâ'ya ibadet ederiz, fakat parlementoda, üniversitelerde, ticarette, siyasette, iktisadda, yollarda v.s. Allah-u Teâlâ'dan başkasına itaat ederiz” şeklindeki söz ve amelleri arasında acaba ne fark vardır? Bu iki durum acaba birbirine benzemiyor mu? Bu iki durum arasında sadece bir fark vardır. O da; Kureyş müşriklerinin yaptığı teklifin zamanla sınırlı oluşu, asrımızın yesağının kullarının yaptığı teklifin ise mekân ve mevzularla sınırlı oluşudur.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

“Ey iman edenler! Hepiniz tam olarak silme girin!” (el-Bakara: 208)

Ayetteki “silm”den kasıt; Taberi tefsirinde ve diğer tefsirlerde geçtiği gibi, İslam’dır.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"(Ey iman edenler!) Hiçbir fitne (şirk) kalmayıncaya ve din tamamen Allah'ın oluncaya kadar kâfirlerle savaşın. Eğer (küfür ve şirkten) vazgeçerlerse, şüphesiz ki Allah, onların yaptıklarını çok iyi görür.” (el-Enfal: 39)

"Muhakkak ki Allah’ı ve rasullerini inkâr edenler, (Allah’a iman edip rasullerine iman etmemek suretiyle) Allah ile rasullerinin arasını ayırmak isteyenler: “Bazı rasullerine iman eder bazılarını ise inkâr ederiz “ diyerek iman ile küfür arasında bir yol tutmak isteyenler var ya? '' (en-Nîsa: 150)

 “Muhakkak ki hüküm vermek, yalnız Allah’a aittir. Kendisinden başkasına değil, yalnız O’na ibadet etmenizi emretti. Dosdoğru din işte budur! Fakat insanların çoğu (hüküm verme yetkisinin yalnız Allah’a ait olduğunu) bilmez.” (Yusuf: 40)


Allah-u Teâlâ'nın bizden istediği; sadece şehadeti telaffuz etmemiz değildir. Bunu daha önce açıklamıştım. Burada ek olarak şunu söylüyorum:

“İslam alimleri Kur’an’ı ve sünnetin hepsini gözden geçirdikten sonra İslam’a girmek için la ilahe illalah şehadetiyle ilgili şartların ve onu bozan şeylerin neler olduğunu belirlediler. Bu şartların bir tanesi tahakkuk etmezse veya onu bozan şartlardan bir tanesi vuku bulursa la ilahe illAllah şehadeti ve İslam iddiası geçersiz olur. Şahit olduğumuz ortam apaçık göstermektedir ki, bir zamanlar İslam diyarı olan üzerinde yaşadığımız şu topraklarda nice insan, mürted ve müşrik olmasına rağmen yine de la ilahe illAllah şehadetini telaffuz etmektedir. Onların küfürlerinde kimsenin şüphesi yoktur. Şayet la ilahe illAllah şehadetinin telaffuz şartları ve onu bozan şeyler olmasaydı, şüphesiz herkes tarafından kâfir kabul edilen bu kimselerin müslüman olmaları gerekirdi. La ilahe illAllah’ı ve İslam’ı bozan amellerden, büyük şirk ve daha önce belirttiğim laiklik ile asrımızın yesağından başka şunlar da vardır:

a – Kendi verdiği hükmün ve gösterdiği yolun veya başkalarının verdiği hükmün ve gösterdikleri yolun Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem'in şeriat ve gösterdiği yoldan daha üstün olduğuna inanmak. Tağutların hükmünü Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem’in hükmüne tercih edenler gibi... Bu, küfürdür.

b – Hıdır aleyhisselam’ın, Musa aleyhisselam’ın şeriatine uymama hakkı olduğu gibi kendisinin veya başkalarının da Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem'in şeriatine uymama hakkı olduğuna inanmak.

İbni Teymiye radiyAllahu anh 'a, şehadeti telaffuz ettiklerini, müslüman olduklarını söyleyen, İslam’ın bir takım ibadetlerini yerine getiren fakat Cengiz Han’ın koymuş olduğu yesağa uyan ve bir kaç defa Şam’a saldıran tatarlara karşı savaşma hakkında soruldu. Bu konuda daha önce İbni Kesir’in görüşünü belirtmiştim.

İbni Teymiye rahimehullah buna çok uzun bir cevap verdi. Verdiği cevabın bir kısmı şöyledir:

“Her kim İslam’ın mütevatir olan açık şartları dışına çıkarsa müslümanların ittifakıyla, iki şehadeti söylese bile ona savaş açılır. İki şehadeti kabul etmelerine rağmen beş vakit namazı kılmayı kabul etmezlerse, beş vakit namazı kılıncaya kadar, namazı kılmayı kabul eder fakat zekâtı vermeyi kabul etmezlerse zekât verinceye kadar, bunları yapmalarına rağmen, Ramazan orucunu tutmayı veya hacca gitmeyi kabul etmezlerse bunları yapıncaya kadar onlara savaş açılır. Bütün bunları yapar fakat ahlaksızlığı, zinayı, kumarı, içkiyi veya şeriatin haram kıldığı herhangi bir şeyi haram kılmazlar veya kanda, malda, ırzda, nesepte Allah-u Teâlâ'nın kitabı ve rasulünün sünnetinin hükümlerini uygulamazlarsa yine onlara savaş açılır. Yine bu kimseler marufu emredip, münkerden nehyetmez, cizyeyi alçalmış bir vaziyette verinceye kadar kâfirlerle savaşmazlarsa veya Allah-u Teâlâ'nın apaçık olan isim ve sıfatlarını veya kaza ve kaderini inkâr ederek Kur’an’a, sünnete ve selefi salihine zıt bidatler ortaya çıkarır veya dört halifenin zamanında müslümanların icma ettiği konulara karşı gelir ve yalanlarlarsa yine onlara savaş açılır.

Muhacir ve ensardan olan ilk müslümanlara ve onlara tabi olanlara laf atan, müslümanları İslam şeriatine muhalif emirlere itaat etmeye zorlayan kimselere de savaş açılır. Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

“Fitne ortadan kalkıp din yalnız Allah’ın oluncaya kadar onlarla savaşın!” (el-Bakara: 193)

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

“Ey iman edenler! Allah'tan korkun! Eğer gerçekten mü'min iseniz (daha önceki) faizden dolayı alacağınız paradan vazgeçin! Eğer bunu (faiz hakkında söylenenleri) yapmazsanız, Allah ve Rasulü tarafından size bir savaş açılmış olduğunu bilin!” (el-Bakara: 278-279)

Bu ayet taif ahalisi hakkında inmiştir. Bunlar İslam’a girdiler, namaz kıldılar, oruç tuttular, fakat faizi terketmeye yanaşmadılar. Allah-u Teâlâ bu ayette faizi bırakmazlarsa Allah-u Teâlâ'ya ve rasulüne karşı gelmiş ve savaş açmış olacaklarını bildirmiştir. Faiz, iki tarafın rızasıyla alınan maldır ve Allah-u Teâlâ'nın haram kıldığı amellerin sonuncusudur. Faizi terketmeyi kabul etmeyen kişiler Allah-u Teâlâ ve rasulüne karşı savaş açmış sayıldıkları için, Allah-u Teâlâ onlarla savaşmayı emretmiştir. Durum böyleyken İslam’ın hükümlerinin bir kısmını veya çoğunu terkeden tatarlar gibi kimselere karşı takınılması gereken tavır acaba nasıl olmalıdır? Elbette bundan daha şiddetli...

Herkes tarafından bilinmektedir ki, İslam dininden başka bir dine, Rasulullah sallAllahu aleyhi ve sellem'in şeriatinden başka bir şeriate bağlanmayı caiz gören kâfirdir. Bunun küfrü kitabın bir kısmına inanıp bir kısmını reddeden kimsenin küfrü gibidir. Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Muhakkak ki Allah’ı ve rasullerini inkâr edenler, (Allah’a iman edip rasullerine iman etmemek suretiyle) Allah ile rasullerinin arasını ayırmak isteyenler: “Bazı rasullerine iman eder bazılarını ise inkâr ederiz “ diyerek iman ile küfür arasında bir yol tutmak isteyenler var ya? ''                                                      (en-Nîsa: 150 ) (Fetvalar Cihad Bölümü s: 281-288)

Yine İbni Teymiye rahimehullah 'a:

Tatarların, kendileriyle birlikte zorla savaşa çıkarttığı (zamanımızdaki mecburi askerlik de böyledir), ilim, fıkıh, tasavvuf v.s. ehli olduğu halde tatar askerleri içinde yer alıp hem tatarlara hem de onlarla savaşanlara müslüman hükmünü veren fakat her iki guruba da zalim diyen ve hiç kimseyle savaşmayıp taraf da tutmayan kimselerin hükmü soruldu.

İbni Teymiye rahimehullah onlara şöyle cevap verdi:

“Halkın en şerlisi tatarlar yanında savaşan, onlarla dost olan kişi; ancak kendisinden iman kabul edilmeyen fakat zahiren İslam’ını gösteren bir zındık veya bir münafık ya da bidatçilerin en şerlisi Rafizi, Cehmiyye ve Ticariyye fırkasından ya da insanların en faciri, en fasıklarındandır. Bunlar Ka’be’ye haccetmeye güçleri olduğu halde haccetmezler. Bu kimseler arasında namaz kılan ve oruç tutanlar olabilir fakat onların çoğu namaz kılmayan, zekât vermeyen kimselerdir. (Fetvalar s: 280 mesele: 516)

Bu konuyla ilgili olarak kitabının bir başka yerinde İbni Teymiye rahimehullah  şöyle dedi:

“Her kim tatarların veya bir başkasının ordusunun emri altına girerse işte o kimsenin hükmü, aynı onların hükmü gibi olur. Onlar İslam’dan ne kadar irtidat etmişlerse, diğerleri de o kadar irtidat etmiş sayılırlar.

Selefi salihin; namazı kıldıkları, orucu tuttukları ve müslümanlara savaş açmadıkları halde zekâtı vermeyenlere mürted ismi vermiştir. Allah-u Teâlâ ve rasulüne düşman olanlarla birlik olup müslümanlara savaş açanın hükmü nasıl olur acaba?” (Fetvalar s: 291 Cihad bölümü)

İbni Teymiye rahimehullah bu konuyla ilgili olarak, kitabının bir başka sayfasında şöyle demiştir:

“Fitne zamanında müslümanlar birbirleriyle çarpıştıkları zaman savaş etmeye zorlanan kişinin savaşmaması gerekir. Onun yapacağı en güzel şey; eline verilen silahı bozmak veya mazlum bir şekilde öldürülünceye kadar sabretmektir. Durum böyleyse, İslam şeriatine karşı çıkan, onu uygulamayan, zekâtı vermeyen ve böylece mürted olan kimselerle birlikte müslümanlara karşı savaşmaya zorlanan bir müslümanın, öldürülme ikrahı olsa veya müslümanlar kendisini öldürecek olsalar bile, müslümanlara karşı asla savaşmaması gerekir. Çünkü bir başka müslümanın nefsini feda ederek kendi nefsini kurtarması doğru değildir.” (Fetvalar s.295 cihad bölümü)

Bu anlatılanlardan anlaşılıyor ki, la ilahe illAllah’ı telaffuz etmenin ve bir takım ibadetleri yapmanın, la ilahe illAllah’ı bozan amellerin yanında hiç bir kıymeti yoktur.

İbni Teymiye rahimehullah’ın ve diğer alimlerin; “İslam dininden irtidat etmek, asli küfürden daha tehlikelidir.” sözleri üzerinde durmak istiyorum. Şüphesiz İslam’dan dönerek mürted olmak, kâfir olup İslam’a girmemekten çok daha tehlikelidir. İslam düşmanı yahudi ve haçlılar bu meseleyi idrak etmişlerdir. Onlar, müslümanları komünizm ve benzeri başka dinsiz fikirlere bağlatmayı başaramadılar. Önceki tecrübelerine dayanarak ve çok düşündükten sonra pis ve tehlikeli bir plan uyguladılar. İşte bu plan; İslam şeriatinin hükümlerini yürürlükten kaldırarak beşeri kanunların hükümlerini yürürlüğe koyan hükümetlerin iş başına getirilmesidir. Böyle sistem, nizam ve hükümetleri iş başına getirmek için de yine İslam’ı kullandılar. Kendilerinin de müslüman olduklarını, İslam akidesine saygılı olduklarını ve bir takım ibadetlere izin verdiklerini söylediler. Bu hükümetlerin başındakilere de kahraman süsü verdiler. Böylece halkı onlara bağladılar, boyun eğdirdiler. Sonra halkın İslam şuuruna dokunmadan İslam’ın hükümlerini yavaş yavaş yıkmaya başladılar. İşte bu sebebledir ki, bu hükümetlerin başında bulunanlar, İslam’a iman etmediklerini açık bir şekilde söylemeye cesaret edemezler. Fakat demokrat olduklarını övünerek söylerler. Oysa sonuç aynıdır. Fakat resim henüz tamamlanmış değildir...

Kayıtlı
Sayfa: [1]   Yukarı git


Eğer üye iseniz lütfen üye girişinden giriş yapınız.

Eğer üye değilseniz 10 saniyenizi ayırarak üye olabilirsiniz. 

Dosyaları indirebilmek ve de içerikleri görebilmek için

üye olmanız gerekmektedir.


  Yazdır  
 
Gitmek istediğiniz yer:  



.....DAVETULHAK.....HAKKA DAVET FORUMU.....

| Sitemap | Arşiv | Wap | Wap2 | İmode | Rss Haber |